Wyrażenia warunkowe są to instrukcje, które mają za zadanie wykonać
odpowiedni kod w momencie zaistnienia określonego warunku. W języku C++ są
to konstrukcje if, if-else, if-else if-else a także switch. Każde używa się
w określonych przypadkach.

Instrukcja if (z ang. jeśli) posiada jeden argument w nawiasie. Później w
nawiasach klamrowych piszemy instrukcje, które mają się wykonać jeżeli
argument będzie równy 0 czyli będzie prawdziwy.

Przykład:

#include <iostream.h>

main()
{
int variable = 10;

if (variable == 10)
cout << "Liczba jest rowna 10n";

return 0;
}

Inną możliwością użycia if jest połączenie z instrukcją else, która wykona
odpowiedni blok kodu w wypadku gdy argument określony w if jest nieprawdziwy.

Przykład:

#include <iostream.h>

main()
{
int variable = 10;

if (variable == 2)
cout << "Liczba jest rowna 2n";
else
cout << "Liczba jest rozna od 2n";

return 0;
}

Jest trzecia możliwość wywoływania instrukcji if, mianowicie połączenie z
else if. Na samym początku określamy pewien warunek, jeżeli jest on
prawdziwy to wykonuje się pewien blok kodu. Jeżeli jest on nieprawdziwy to
przechodzimy do argumentu następnego w kolejności else if, i jeżeli jest on
prawdziwy to wykonujemy dany kod, itd. Na końcu możemy dodać else jeżeli nic
nie jest prawdziwe, aczkolwiek jest to opcjonalne.

Przykład:

#include <iostream.h>

main()
{
int variable = 10;

if (variable == 1 || variable == 2)
cout << "Zmienna jest rowna 1 lub 2n";
else if (variable == 3)
cout << "Zmienna jest rowna 3n";
else if (variable == 10)
cout << "Zmienna jest rowna 10";
else
cout << "Zmienna nie jest rowna ani 1, ani 2, ani 3, ani 10n";

return 0;
}

Inną możliwością jest użycie konstrukcji switch. Jest to bardzo podobne do
opcji if-else if-else. Instrukcja switch przyjmuje jeden argument, jest to
wyrażenie które zwykle jest zmienną. Zmienna ta jest sprawdzana przez części
o nazwie case, które sprawdzają odpowiednie wyrażenia stałe i w zależności
czy jest to prawda wykonują odpowiednie instrukcje. Na końcu każdego bloku
instrukcji w częściach case powinna się znajdować instrukcja break, która
kończy działanie switch. W przeciwnym razie case'y będą sprawdzane dalej co
jest niepotrzebnym marnowaniem czasu i mocy komputera. Po wszystkich
case'ach wpisujemy instrukcję default, która działa jak else.

Przykład:

#include <iostream.h>

main()
{
char sign = "c";

switch (sign) {

case 'a':
cout << "Znak to "a"n";
break;

case 'c':
cout << "Znak to "c"n";
break;

default:
cout << "Znakiem nie jest ani "a" ani "c"n";
break;
}

return 0;
}